Obrazy i słowa uwiecznione na kobiecym ciele

Od prawie dwóch lat zastanawiam się nad zrobieniem sobie tatuażu. Uwielbiam drobne napisy i rysunki uwiecznione na kobiecych ciałach. Są najpiękniejszą biżuterią, która zostaje z nami na zawsze. A dlaczego nie mogę się zdecydować? Powody są co najmniej dwa. Boję się, że kiedyś tatuaż  może mi przeszkodzić np. w znalezieniu pracy, chociaż wiem, że nie są już traktowane jak atrybut przestępców. Obawiam się również złej decyzji, złego wyboru. Nie potrafię potrafię postawić na jeden, konkretny motyw. Po głowie chodzi mi kilka pomysłów np. piórko na nadgarstku, gwiazdka na kostce, czy prościutkie serce na szyi. Ale co wybrać? A jeśli podejmę złą decyzję i pozostanę z nią do końca życia?

Mój brak  ukierunkowania się na jeden, konkretny wzór można odczytywać jako sygnał, że tak naprawdę tatuaż nie jest mi potrzebny i podświadomie go nie chcę. Ja tego jednak tak nie odbieram. Wychowana w tradycyjnej rodzinie, gdzie malunki na ciele były czymś abstrakcyjnym, jestem bardzo zachowawcza w swoich wyborach w obawie przed ostatecznym. To nie jest dobre, ale wiem, że gdy już coś wybiorę, będę tego pewna na 100 proc.

Poniżej kilka inspiracji znalezionych w internecie.

American Corner czyli USA na wyciągnięcie ręki

American Corner - Amerykańskie Centrum Kultury i Informacji ma już w Radomiu swoją siedzibę. We wtorek odbyło się jej oficjalne otwarcie. Miejsce wygląda bardzo ciekawie i nowocześnie. Mnie urzekła oczywiście biblioteczka. Otoczona nowymi, przepięknie wydanymi książkami czułam się jak dziecko w sklepie ze słodyczami. Niestety większości tych cukierków nie jestem jeszcze w stanie skosztować ze względu na język, ale wszystko przede mną. :) W jakimś celu przecież podnoszę swoje umiejętności.

Wróćmy jednak do AC. Ogólnie ma on służyć promocji szeroko pojętej kultury amerykańskiej. Nie ogranicza się jednak tylko do tradycyjnej działalności bibliotecznej. Działa też e-library, gdzie znaleźć można m.in. książki, czasopisma, w języku angielskim niedostępne w żadnym innym miejscu Radomiu.  Pracownicy organizują dodatkowo koncerty, wystawy, wykłady, szkolenia itp. Mam nadzieję, że American Corner się rozkręci i będzie pozytywnie działać dla mojego miasta. Dyrektorka, Karolina Adamczyk wydaje się bardzo zdecydowaną osobą, więc inicjatywie wróżę powodzenie. Sama zaś w najbliższych dniach wyrabiam sobie kartę i ruszam do wirtualnej biblioteczki, aby się dokształcać.

Poniżej trzy zdjęcia wykonane przez moją koleżankę. 

American Corner w Radomiu

Uroczyste przecięcie wstęgi przez dyrektorkę Karolinę Adamowicz. Obok niej prezydent Radomia i przedstawicielka ambasady USA

American Corner w Radomiu (zdjęcie pochodzi z profilu urzędu miejskiego na Facebooku, mam nadzieję, że się nie obrażą)

.

Nie ma apetytu na książki, jest apetyt na życie

W momencie gdy straciłam apetyt na czytanie, zaistniało duże prawdopodobieństwo, że mój blog zacznie zamierać. Nie chcę na to pozwolić. Ostatnio mam większy apetyt na zdrowy tryb życia, dlatego postanowiłam pisać od czasu do czasu także na ten temat, oraz wiele innych, nie związanych z książkami. 

Zielona herbata o smaku truskawek w śmietanie i kawa muffinkowa, to moje ostatnie zakupy w składzie cukierniczo-kolonialnym "BATUMI" w Radomiu.

Zdrowy koktajl z mrożonymi truskawkami

Owsiankę czasem zastępuję płatkami ryżowymi

Chłodny stosunek do słowa drukowanego

Nie wiem zupełnie dlaczego, ale w ostatnich dniach, a nawet mogę napisać tygodniach, straciłam apetyt na czytanie. Trochę mnie to niepokoi, szczególnie dlatego, że nie potrafię znaleźć przyczyny takiego stanu rzeczy. Na nocnym stoliku leży nowy numer "Bluszcza". Od niedawna towarzyszy mu książka "Nowy Jork. Przewodnik niepraktyczny", a ja przeczytałam raptem kilkadziesiąt stron. Najzabawniejszy jest fakt, że w poszukiwaniu tego wydawnictwa obdzwoniłam niemal wszystkie księgarnie w Radomiu, aż w końcu zdesperowana zdecydowałam się na Allegro. 

Czy mój chłodny stosunek do słowa drukowanego mogę zrzucić na karb wiosennego przesilenia? Czy zdarza się Wam, że nie macie ochoty na czytanie przez dłuższy czas?

Nieudane spotkanie z Zafonem i "Cieniem wiatru"

"Cień wiatru" Carlosa Ruiza Zafona to hit - mówią w telewizji i piszą w gazetach.  Na blogach recenzenckich same ochy i achy. Witryny księgarń tylko potwierdzają tę opinię krzycząc do nas wielkimi reklamami - bestseller. Dzieło to musi być niebywałe skoro tzw. "wszyscy" je chwalą - pomyślałam i sięgnęłam pełna nadziei po książkę. Całe szczęście jednak, że nie wydałam na nią kilkudziesięciu złotych. Po przeczytaniu około 20 proc.  stron zmęczona odłożyłam wydawnictwo na półkę. Mimo dobrej woli i chęci nie byłam w stanie czytać jej dalej. Akcji zero, tajemnicy tylko szczypta, osobowości w głównym bohaterze nie wykryłam. Nawet fakt, że powieść dotyczy książek nie pomogła w zainteresowaniu mnie treścią "Cienia wiatru". Wiele osób zapewne stwierdzi, że jestem intelektualną ignorantką, nie znam się na literaturze i tym co dobre, ale książka ze mną wygrała i raczej nigdy więcej się nie spotkamy.

Polak potrafi. „Jerzy Dudek. Uwierzyć w siebie”

Męski punkt widzenia, czyli recenzja Łukasza...

Na tę książkę trafiłem zupełnym przypadkiem. Leżała sobie grzecznie w księgarni, w dziale przecen. Kupiłem z ciekawości, bo naczytałem się ostatnio tyle biografii gwiazd futbolu, że korciło mnie aby zobaczyć, jak na tym tle wygląda nasza polska rzeczywistość. „Jerzy Dudek. Uwierzyć w siebie” to (auto)biografia najlepszego polskiego piłkarza minionej dekady. Jedynego Polaka, który dosłownie wygrał swojemu klubowi prestiżową Ligę Mistrzów.

Dudek musi być miłym facetem. Przykładny mąż i ojciec dwójki dzieci, praktykujący katolik, trochę filantrop, a nade wszystko osoba stąpająca twardo po ziemi. Swoje sukcesy zawdzięcza przede wszystkim ciężkiej pracy oraz – czego nie ukrywa w książce – odrobinie szczęścia. Gdyby w 1996 roku nie udało mu się uciec z bankrutującego właśnie Sokoła Tychy do holenderskiego Feyenoordu, pewnie rozpłynąłby się w ligowej przeciętności. A tak miał okazję poznać zupełnie inny świat.

Nie tylko w piłkarskim tego słowa znaczeniu. Wyjeżdżając do Rotterdamu rzucił się bowiem na bardzo głęboką wodę. Miał raptem dwadzieścia trzy lata, chwilę wcześniej wziął ślub. Nagle znalazł się wraz z młodą żoną w obcym kraju, całkowicie od Polski odmiennym, bez znajomości języka. Musiał się w tym wszystkim odnaleźć, zdobyć zaufanie nowych kolegów, uporać się z upiorną sąsiadką i przystosować do holenderskiego stylu życia. Swoje zmagania z kulturowymi odmiennościami, specyfikami konkretnych krajów Dudek opisuje równie ciekawie, jak futbolowe perypetie. A może nawet ciekawiej.

Bez ogródek pisze też o realiach polskiego piłkarstwa początków lat 90. Czytając opowieści o zawodnikach pierwszoligowego klubu „po godzinach” orzących własne boisko treningowe albo reprezentacji kwaterowanej przed ważnym meczem piętro nad odbywającym się właśnie weselem (wiadomo, najtaniej) zacząłem się zastanawiać, jak to w ogóle możliwe że jakiekolwiek talenty się u nas rozwinęły. Liczba bareizmów na stronę powala tym bardziej, że przecież to wszystko działo się naprawdę! Na szczęście wszędzie znajdywali się ludzie, dla których piłka nożna była prawdziwą pasją.

Dudek swoją opowieść traktuje fragmentarycznie, dzieląc ją na okresy gry w poszczególnych klubach. Pisze o spotkaniach z gwiazdami futbolu, zdobywaniu zaufania kibiców, trenerów, uchyla lekko drzwi do szatni Liverpoolu czy Feyenoordu – nie nachalnie, ale wystarczająco, by poczuć emocje towarzyszące zawodowi piłkarza. Czyta się to lekko i z przyjemnością, bez towarzyszącym wielu biografiom wrażenia, że napisano to za wcześnie, na siłę. Można wręcz dojść do wniosku, że to najlepsza praca na świecie. Zwłaszcza wtedy, gdy do przerwy przegrywało się 0:3, a skończyło wieczór z najważniejszym pucharem.

Chciałabyś „Być jak... Adele”?

Książkę „Być jak... Adele” dostałam w prezencie urodzinowym. Teoretycznie nie wypada pisać o niej źle, bo darczyńca mógłby się poczuć urażony. Ale Łukasz wie, że doceniam jego podarunek, a na blogu piszę o tym co przeczytałam i muszę być w swojej opinii szczera.

Do, której grupy zaliczyć wydawnictwo Caroline Sanderson? Hit czy kit? Trudno jest mi ocenić, bo książka skierowana do określonej grupy osób czyli fanów brytyjskiej wokalistki. Zafascynowani  postacią piosenkarki na pewno znajdą wiele szczegółów z jej życia zawodowego,  które rozmywają się w licznych wywiadach i informacjach o gwieździe. Ja lubię słuchać jej muzyki, ale fanką nie mogę się chyba nazwać.

Autorka pisze jak powstawał debiutancki krążek „19” oraz „21”, który okazał się olbrzymim sukcesem, omawia każdą piosenkę. Można też przeczytać o sukcesach Adele w USA, jej zmaganiach z tremą , problemach ze zdrowiem itp. Wszystko są to jednak tylko pozbierane  i złączone w całość cytaty z artykułów jakie zamieszczonych w gazetach i na portalach portali internetowych. Sanderson nie pokusiła się o rozmowę z nikim bliskimi artystki (może nie chcieli?). Dlatego na ponad 200 stronach próżno szukać smaczków z życia prywatnego bohaterki. Nie dowiemy się niczego nowego i ciekawego o partnerach Adele, a jak wiadomo to oni byli twórczą inspiracją każdego  z albumów . Fakt ten potwierdza moje przekonanie, że biografie powinno się pisać po śmierci samego zainteresowanego lub u schyłku jego życia. Napisanie książki o dwudziestokilkuletniej dziewczynie musiało być  naprawdę bardzo trudne i doceniam warsztat dziennikarski  pani Caroline. Autorka musiałaby być jednak cudotwórczynią, aby uniknąć tematycznych powtórzeń. 

 

Dużym plusem „Być jak... Adele” jest piękna okładka i bardzo ładne, staranne wydanie, chociaż przed literówkami i powtórzeniami nie udało się polskiemu tłumaczowi i redaktorowi uciec. Cena niestey nie zachęca do zakupu. Wiem, że nie powinnam jej znać, bo książka była prezentem, ale w Empiku podejrzałam – 49 zł. To znacznie za dużo. 

 

Książki są ciężkie, niebezpieczne i uzależniają

Kampania "Czytaj! Zobacz więcej" i figlarny uśmiech Pauliny Holtz

W poniedziałek rano na stronie kultura.gazeta.pl trafiłam na ciekawy tekst o przewrotnej kampanii społecznej "Czytaj! Zobacz więcej". Współtwórcami projektu są firma Bibliocreatio (tworząca książkowe kolekcje na zamówienie) i Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego. Pomysł został zrealizowany z okazji Światowego Dnia Książki, który będziemy obchodzić 23 kwietnia.

W przedsięwzięciu udział biorą znani i lubiani. Do czytania książek zniechęcają: Andrzej Seweryn, Hubert Urbański, Tomasz Kammel, Joanna Brodzik, Paulina Holtz, Michał Szpak, Alicja Resich-Modlińska i Michał Żebrowski. Przedstawiają najczęstsze wytłumaczenia nieczytania i stereotypy na temat książek. Jak można przeczytać na portalu kultura.gazeta.pl: Spot jest zabawny, bo i argumenty przytaczane przez występujące w nim osoby brzmią absurdalnie np. "Czytałeś? Nie jedź..."

Filmik jest oczywiście dowcipem, ale uderza w naszą polską mentalność. Od wieków uwielbiamy robić to co jest zakazane. Może więc  zamknąć biblioteki, księgarnie? Wprowadzić listę ksiąg zakazanych? Czy wtedy chętniej sięgalibyśmy po książki? Niestety niektórzy zbyt dosłownie odbierają tego typu reklamy. Ci co czytają zrozumieją aluzje, ci co od zadrukowanego papieru stronią, poczują się urażeni albo potraktują kampanie jako potwierdzenie swojego punktu widzenia.

Spot prawdopodobnie był inspirowany amerykańską kampanią "Please Don't Vote", pozornie zniechęcającą do glosowania. 

Smutne "Hiszpańskie oczy" Marii Nurowskiej

Jak trudne są czasem relacje między matkami i córkami wiedzą tylko one same. Patologiczną jednak więź między dwiema najbliższymi kobietami zdecydowała się pokazać Maria Nurowska w książce „Hiszpańskie oczy”. Matka, to niespełna 40 letnia Anna. Jej córka Ewa, jeszcze nastolatka także wie co to uczucia macierzyńskie, bo na świat wydała syna Antka. Zniszczona psychicznie i fizycznie przez bulimię nie potrafi opiekować się chłopcem. Gdy tylko w jej życie powraca choroba „podrzuca” dziecko Annie. Czy babcia jest jednak w tej relacji kryształową postacią? Okazuje się, że nie. Uzależnia od siebie jedynaczkę, traktuje ją jak nieodpowiedzialną smarkule, wymagającą ciągłej opieki. Można sądzić, że w ten toksyczny sposób chce wynagrodzić lata dzieciństwa, kiedy nie potrafił jej kochać, zaakceptować a nawet nadać imienia. Ewa urodziła się w dalekiej Rosji, gdzie jej matka została wywieziona po wojnie za udział w Powstaniu Warszawskim.

W „Hiszpańskich oczach” pojawia się jeszcze m.in. wątek Jerzego poznanego już na początku lat 40., pierwszej i jedynej miłości Anny. Możemy też poznać ciężkie lata kobiety spędzone w Rosji, gdzie odmroziła sobie palec. Wszystkiego dowiadujemy się dzięki ciekawie prowadzonej narracji. Maria Nurowska miesza ze sobą czas teraźniejszy i przeszłość. "Skacze" w różne miejsca i światy. Chwilę jesteśmy na mroźnym odludziu, by za chwilę znaleźć się w domu Ewy, zaglądamy do szpitala w łagrze, w którym pracowała Anna, aby za moment przeczytać o romansie jaki Anna nawiązała po wojnie z Jerzym. Dzięki temu zabiegowi nie sposób się znudzić, poczuć przesytu żadnym z wątkiem.

Maria Nurowska z swojej książce poruszyła wiele trudnych tematów, weszła głęboko w skomplikowaną kobiecą psychikę. Według mnie nie wyjaśniła jednak do końca dlaczego matka i córka wcześniej nie próbowały oczyścić swoich relacji. Dlaczego niszczyły się nawzajem. Losy Anny wtłoczone są w tryby historii, która odciska na jej psychice i późniejszym życiu ślady nie do zatarcia.

Jak się dowiedziałam z internetu z powstaniem „Hiszpańskich oczu” wiąże się ciekawa. Pod koniec lata 1988 r. pisarka spotkała w parku obcą kobietę, z którą nieoczekiwanie nawiązała rozmowę. Jak się okazało Nurowska była jej pierwszą i jedyną słuchaczką, odkąd w 1953 r. wróciła z zesłania na Syberii. Trafiła tam jako piętnastoletnia dziewczyna za udział w Powstaniu Warszawskim. Nie wracała ze Związku Radzieckiego sama, przywiozła ze sobą córkę, owoc gwałtu, jakiego dokonano na niej w łagrze.

„Świat w mroku. Pamiętnik ojca >>Dziewczynki w zielonym sweterku<<” Ignacego Chigera

„Świat w mroku. Pamiętnik ojca 'Dziewczynki w zielonym sweterk'” Ignacego Chigera przeczytałam na fali zainteresowania wspomnieniami jego córki Krystyny oraz filmu „W ciemności”. Nie była to jednak słuszna decyzja. W trakcie lektury czułam przesyt tematem. Męczące było wyobrażanie sobie po raz kolejny jak okropne musiało być życie w kanałach przez czternaście miesięcy. Nie miałam ochoty po raz kolejny czytać o niewiarygodnych zbrodniach okupantów i tragicznych losach lwowskich Żydów, a przede wszystkim rodziny Chigerów. Oczywiście nie odbieram książce jej walorów, bo jest to bardzo dobre wydawnictwo. Autor skupia się głównie na opisie życia pod okupacją sowiecką, a następnie niemiecką. Z kronikarską wręcz skrupulatnością opisuje fakty historyczne ( od 1 września 1939 r.- rozpoczęcie wojny do 27 lipca 1944 r.- wyjście z kanałów. ) łącząc je z przeżyciami swoich najbliższych. 

Z „Świata w mroku” dowiemy się dużo więcej o dwóch bestialskich reżimach II wojny światowej niż z „Dziewczynki w zielonym sweterku”. Krysia nie była świadoma wielu wydarzeń. I dobrze, była przecież tylko dzieckiem. Książka Ignacego Chigera zadowoli tych, którzy chcą poznać fakty historyczne, a nie zgłębiać tajniki ludzkiej duszy. Duży plus za prostą i rzetelną relację. Polecam jednak wybrać jedną z tych dwóch pozycji, bo pomnożenie tego samego tematu razy trzy, to może być zbyt wiele jak dla jednego czytelnika.